Na 6 weken wachten zijn we eindelijk weer bij elkaar!

We hadden ons ingesteld op 3 weken, maar toen Jackson’s visum voor de VS was vertraagd kwamen daar nog 3 weken wachten bij. Gisteren kwamen we op Schiphol aan en vlogen in Papa’s armen.

De kinderen maakte de 20 uur durende reis alsof ze niet anders gewend waren. Ik had “rolstoel assistentie” aangevraagd voor de kinderen en dat was achteraf echt een succes. Hope was bijvoorbeeld de eerste vlucht net in slaap gevallen toen we moesten overstappen en een slapend kind kun je met geen mogelijkheid door het vliegveld heen krijgen. Op de rolstoel werd ze dus voortgeduwd terwijl ik de andere 2 in de kinderwagen had. In het vliegtuig waren er voortdurend mensen die Kyndness hielpen vasthouden en zo viel het reizen best mee.

Dan nog een wonder- de eerste vlucht was vertraagd waardoor ik op een andere vlucht naar Minneapolis werd gezet. Deze vertrok echter 2 uur later. Ik zou hierdoor mijn aansluiting naar nederland zeer waarschijnlijk gaan missen. Tijdens de vlucht zei de piloot- een onverwachte “tailwind” waardoor we een uur eerder zouden aankomen. Ik haalde hierdoor makkelijk de overstap! Dank U Heer!!

De enige moeilijkheid was dat de kinderen omste beurt gingen slapen. Dat was niet echt ideaal voor mij, dus de kinderen waren de enige die redelijk uitgerust aankwamen. Omdat we de dag voor de reis ook al wakker waren (we vertrokken om 23:00 ‘s avonds) had ikzelf maar 1 uur geslapen in 32 uur. De Jet Lag is niet mis. Ik heb me nog nooit Zo beroerd gevoeld maar ik denk dat het de combinatie is met de uitputting van de reis, en onbewuste stress van de afgelopen weken verhuizen. Maar het was het ZO WAARD! Jackson weer zien was als een schip die de haven bereikt na een lange reis.

Hope is al helemaal aangepast aan het ritme en geniet van de tijd met papa, grootouders en tante martine.
REJoyce dacht dat 2 uur ‘s nachts wel een goede tijd was om wakker te worden en ze wilde het liefste naar de speeltuin. We besloten om als alternatief maar een filmpje te kijken. Na een uur lang “Prince of Egypt” gekeken te hebben kwam Jackson mij aflossen om haar van 3:00-7:00 in de ochtend bezig te houden :D.
Kyndness was heel rustig in het vliegtuig ook al werd hij door veel mensen vastgehouden. Hij vond het heel leuk om bij zijn grootouders te zijn en samen met Papa heeft hij ook al menig “boys time” gehad.

Ik geniet erg van het thuis zijn met mijn familie, wonen in het huis waarin ik ben opgegroeid en rondlopen in de voor mij zo bekende stad. Wat observaties: het is erg KOUD hier! (Ik was echt vergeten hoe dat voelde). Auto’s en fietsen overal- iedereen heeft haast. Het eten is echt HEERLIJK.

We gaan nu een week uitrusten en herstellen en dan bidden we wat de Heer voor ons heeft aan deze kant van de Oceaan!

Dank U voor uw investering in deze reis door uw gebeden en financiƫn die het allemaal mogelijk hebben gemaakt om nu bij elkaar te zijn.

Gods Zegen toegewenst,
Jackson & Anneke, Hope, REJoyce en Kyndness

12719095_1066339206749509_3042205883653483650_o 12743652_1009225345791013_1730697284883726560_n 12744157_1066339276749502_8760263078763670493_n